ما آدم معمولی ها .. .

حالا هرچقدر هم خودت را به آن راه بزنی و بگویی نه .. من دنیایم را بهترزین ها میکنم .. من میرسم .. به از کوچکترین رسیدنی ها گرفته تا بزرگترینشان ،
وقتی موقع ِ رسیدن میشود ،
پتک ِ بزرگ و بی رحم ِ همیشگیِ زندگی ات میزند توی سرت که ،
دختر جان تو یک آدم معمولی هستی .. برو چندتا آرزوی معمولی و دم دستی پیدا کن و زور بزن بهشان برسی .. تازه اگر بگذارند ..
تو را چه به فتح ِ قله های بلند ِ آرزوهای بزرگ ..
اما حداقلش این است که من اگر آدم معمولی هم باشم ، از آن معمولی هایی نیستم که هی هربار زمین میخورند بلند نشوند ..
من بعد ِ هر زمین خوردن ،
- از بس زمین خورده ام عادت کردم البته -
هدفون به گوش میشوم و با صدای موسیقی بلند میخوانم :
( یه روزی مرغ ِ تو هم تخم ِ طلا میذاره ، تخم ِ طلا رو میفروشی ، باهاش یه زندگی میخری .. )
حالا حتی شده تا پای گور ..